Geïnteresseerd in historie?
Wordt ook lid van de
Historische Vereniging
Zuidoost Drenthe.
Aanmelden >>

Nieuws over HE
Lees meer >>

Historisch Emmen toevoegen aan uw favorieten

Nieuw Weerdinge:

• Hoe het allemaal begon
• Woest en ledig?
• Ontsluiting venen
• Briefwisselingen
• Wonen en werken
• Na de 1e wereldoorlog
• Migratie van 1956 - 1975
• Klad in de industrie
• Molens
• Slot
•  
• Bouw van een sluis

• Werkgroep Historisch Nieuw Weerdinge
  
• Boeken
•  
• Bronvermelding
• Wie helpt?

Hoe het allemaal begon:

Kijk op de trambrug over het 1e Kruisdiep. Het grote pand rechts is café de Harmonie van de familie Oosterhof.

De Nederlands Hervormde kerk uit 1911 met pastoriewoning uit 1912 aan het 1e Kruisdiep.

Kort na 1850 leefden er nog maar een paar duizend mensen. Dit uitgestrekte veengebied vormde een onderdeel van het Bourtanger Moor, dat met een oppervlakte van bijna 50.000 hectare tot één van de grootste veencomplexen van Noord West Europa behoorde. In het oosten werd het Zuidoost Drentsche veencomplex van Westerwolde afgesneden door het beekdallandschap van de Ruiten AA, terwijl het Schoonebeekerdiep de zuidgrens met Bentheim vormde.

De uitgestrekte gebieden behoorden tot de gemeenschappelijke gronden van de boeren en deze hebben zeker niet eeuwenlang onaangeroerd, woest en ledig gelegen, zoals de algemene opvatting wil. Het werd benut als weidegrond voor het vee, voor de eigen brandstofvoorziening en bovenal voor de verbouw van boekweit, die in de loop van de achttiende eeuw en vooral in de negentiende eeuw enorme vormen aannam. De boeren van Weerdinge, Valthe en Roswinkel en de monniken van het klooster in Ter Apel waren al op verschillende manieren werkzaam in dit gebied.

Woest en ledig:

• Roswinkel wordt voor het eerst in 1327 vermeld. De acte, een vertaling uit 1471, betreft een rechtelijke uitspraak over een geschil tussen het Klooster van Schildwolde en de buurtschap Weerdinge. Het Klooster, dat een voorwerk in Ter Apel bezat, kreeg in de uitspraak het gebruiksrecht op een stuk veen toegekend tegen een jaarlijkse vergoeding. Dit gebied lag ten westen van het latere Ter Apel en ten noorden van Roswinkel en werd de Weerdingermarke genoemd.
• Tussen 1762 en 1810 werd veel hout verkocht uit het Weerdinger Woud, een domeingoed, dat vroeger had toebehoord aan het Klooster Ter Apel.
• De groenlanden langs de Mussel A waren eeuwenlang de belangrijkste gronden in dit veengebied voor de Valther boeren en voor de Onstwedder boeren aan de Groningse kant. Over het bezit van de gronden langs de grens van beide provincies is dan ook altijd getwist. De later ingestelde Semslinie maakte daar een eind aan.
• In de 17e eeuw waren de Roswinkeler keuters reeds actief in de Weerdinger Marke. Omstreeks 1750 werd voorheen ook veengrond gehuurd in de Emmer Marke. Het vervoer van de geoogste boekweit leidde in 1768 tot een conflict met de vooraanstaande dorpsgenoot Roelof Boelken. Bij nat weer waren de Weerdinger - en de Valtherdijk vrijwel onbegaanbaar voor wagens en was men gedwongen om de kortste weg te nemen over twee hooilandjes ten zuiden van het dorp, die eigendom waren van Boelken. De keuters legden geïmproviseerde dammen van palen en plaggen over de slootjes. Boelken was echter van mening, dat door het transport zijn hooiland werd beschadigd. Hij trachtte het vervoer over zijn land te verhinderen door de dammen onklaar te maken. Dit werd echter onder bedreiging door de keuters voorkomen. Uit protest diende Boelken op de Goorspraak in Sleen een klacht in, eiste schadevergoeding en een verbod op het mennen over zijn land. Uit het proces tegen de zes keuters komt duidelijk naar voren, dat de veen boekweit cultuur een belangrijke rol speelde in hun bestaan. Het werd de keuter uiteindelijk dan ook toegestaan om bij nat weer, wanneer het veen ten westen van de Gluipe en het hoge veen onbegaanbaar was, de weg over de hooilandjes van Boelken te nemen.
• Een brief uit 1851 over twee boeren, die een kwestie hebben met marktgenoten van de Weerdinger Marke.

"Assen, 2 september 1851

Ik neem de vrijheid U Ed.Achtbare mede te delen, dat de betrekking tusschen Folkers en Gortemaker en de markegenoten van Weerdingemarke ook na ontvangst van uwen brief van den 30 Aug. jl no.232 niet regt duidelijk is. Indien ik die brief goed begrijp dan hebben Folkers en Gortemaker van het laten loslopen van de stieren op de markt van Weerdinge het regt verkregen om op dieselfde markte twee koeijen te laten grazen. Maar welk voordeel is nu aan zijde van de marktgenoten? Is het misschien de gelegenheid continu vee te kunnen laten dekken? De vraag of Folkerts en Gortemaker kunnen worden vervolgd, hangt af van de vraag, of zij houders zijn. Zij kunnen naar mijne beschouwing alsnog geacht worden houders te zijn, wanneer hunne stieren steeds, zoowel bij dag als des nachts op de Weerdinger marke gevonden worden, en zij zich tevens het gebruik der stieren, ongeacht het gebruik, dat anderen daarvan maken ook voor hun vee hebben voorbehouden. Zij kunnen dit echter niet meer, wanneer die stieren soms worden gestald en een ander dan Folkers en Gortemaker met die stalling is belast. Het kan zijn, dat ik in mijne opvattingen dwaal. Ik ben in ieder geval, uwe nadere inlichtingen ten spoedigste verwachtende, teneinde de dagvaardingen, zo de vervolging moet plaats hebben, terstond daarna te kunnen bewerkstelligen.

De ambtenaar van het O.M bij het Kantongeregt te Assen
J.Cohen"

Ontsluiting van de venen:

Oorspronkelijk was het de bedoeling, dat ook de venen van de Marke van Weerdinge een verbinding zouden krijgen met het Oranjekanaal. Al in 1863 maakten de Gedeputeerde Staten hier melding van in hun jaarverslag. Mr.C.Hidding te Arnhem, die naast marke genoot van Noord en Zuidbarge ook deelnam in de Marke van Weerdinge, had hierover al overeenstemming bereikt met de marke genoten van Weerdinge en Roswinkel.

Hij diende bij de provincie een verzoek om subsidie in, welke werd gehonoreerd onder zeer speciale voorwaarden. Hij zou in ieder geval vijfentwintig duizend gulden ontvangen. En als hij de Weerdinger Veenen zou weten te verbinden met het Oranjekanaal zou hij honderdduizend gulden aan steun ontvangen. De provincie wilde hiermee een dam opwerpen om te voorkomen, dat er een verbinding zou worden gemaakt met het Groninger kanalenstelsel. Men zou dan immers gedwongen worden om alle turf via de Stad Groningen af te voeren. Alle betrokkenen ontraadden ten sterkste deze voorwaarden te aanvaarden, omdat de liberale overheid hier nooit mee in zou stemmen. De betrokkenen wilden bovendien niet van Groningen afhankelijk zijn. Onder deze druk liet de provincie de voorwaarde vallen en in 1866 diende de minister een wetsvoorstel in om de ton subsidie toe te kennen. De Tweede Kamer stemde met het voorstel in, maar de Eerste Kamer wees het af.

In de decennia die daarop volgden werd het plan van tijd tot tijd van stal gehaald. Dit heeft echter nooit geleid tot het uitvoeren van de plannen.

De Drentsche Veen - en Middenkanaal Maatschappij zag tenslotte in 1904 definitief af van de plannen voor het project. Ook andere geïnteresseerden zouden de plannen nooit realiseren. Inmiddels was wel vanuit een andere richting de ontsluiting van het noordoostelijk deel van de gemeente gerealiseerd. Het uitblijven van een kanaalverbinding met het Oranjekanaal noodzaakte de marke genoten van Weerdinge zaken te gaan doen met de Stad Groningen. In 1872 sloten de beide partijen een overeenkomst, waarbij Groningen zich verplichtte tot de aanleg van een mond (een kanaalverbinding) vanuit het Stadskanaal tot tien meter in de Weerdinger Veenen. De eigenaren kregen het recht van doorvaart tegen betaling van "inlaat - en doorvaartgeld" aan de stad Groningen. Na de aanleg van deze mond kon het Weerdingerveen door middel van kanalen en wijken open gelegd worden. De Weerdingermond werd als Hoofdkanaal A (Weerdingerkanaal) doorgetrokken in de venen. De hoofdwijken werden haaks op dit kanaal gegraven.

Briefwisselingen:

De 100 jarige Wicher Smidt.
Geboren 1875, overleden in 1975.
Trouwde in 1900 met Jantje de Vries.
Zij kregen 14 kinderen waarvan 6 zonen.
Allen werden schippers.
Ze vervoerden aardappelen, stro en turf.
Hoe toepasselijk de naam van hun boot
"De zes gebroeders"

• Brief 15 november 1869:

Hierin staat vermeld, dat er in de Provinciale Staten weer eens is gesproken ver de toekenning van de financiële steun van honderdduizend gulden aan Hidding. In de betreffende brief worden nog twee voorwaarden gesteld: Deze voorwaarden geven aan, dat niet zal worden uitbetaald dan nadat het werk zal zijn uitgevoerd en dat de toekenning van de subsidie zou vervallen, indien het werk niet binnen vijf jaar zou zijn uitgevoerd.

• Brief 4 november 1874:

De heer Hidding is inmiddels overleden. De weduwe Hidding en de erven dienen een verzoek in tot verlenging van de vierde voorwaarde van de brief van 1869. Het verzoek wordt gehonoreerd en men krijgt vijf jaren uitstel.

• Brief 7 november 1879:

Opnieuw wordt verlenging gevraagd. De adressen van de "Volmagten der Weerdinger Marke" en de directeur van Drentsche Veen - en Middenkanaal Maatschappij worden aan de brief toegevoegd om het verzoek te ondersteunen. De termijn wordt nu met twee jaren verlengd.

• Brief 14 november 1879:

In deze brief worden de twee jaren omgezet in nogmaals vijf jaren. Over het recht van uitmonding van de kanalen op het Stadskanaal moest onderhandeld worden met de stad Groningen. Ook over de hoogte van de verschillende heffingen die aan de turfschepen moesten worden opgelegd vond overleg plaats. Het recht inlaat en uitmonding werd uitgevoerd door een zogenaamde boomsluiter (tol) die de gelden afdroeg aan de stad. De eerste overeenkomst tussen de grondeigenaren en de stad werd op 20 februari 1875 gesloten.

• Krant van 4 maart 1896:

"Naar men van goede zijde verneemt, is door den Raad der Gemeente Groningen de bezoldiging van de boomgaarder A.Velema alhier van fl 100,00 op fl 150,00 gebracht"

• Krant van 1 augustus 1907:

Gerechtelijk heeft de ontsluiting van de Weerdinger marke nogal wat voeten in aarde gehad, getuige een brief van het parket van officier van Justitie in het Arrondissement Assen, gedateerd 8 mei 1877.

• Brief 14 september 1898

"Naar wij uit vertrouwbare bron vernemen werd in 1873 het kanaal in 't voorste gedeelte van dezen mond gegraven. Onze plaats heeft hierdoor reden haar 25- jarig bestaan te herdenken."

Noot: De Historische Vereniging Nieuw Weerdinge weet dat men wel in 1872 is begonnen, wat ook schriftelijk werd vastgelegd, maar dat in de belevingswereld van de inwoners in 1873 een veel groter stuk van Nieuw Weerdinge is ontstaan, zodat gevoegelijk wordt aangenomen, dat men in 1873 is begonnen.

Wonen en werken:

Het graafseizoen duurde slecht tien tot twaalf weken. In de resterende tijd moesten de arbeiders elders met los werk proberen hun loon te verdienen. Daardoor ontbrak veelal ook een sterke band met het gebied waar men werkte. Veel van deze seizoenarbeiders kwamen uit de buurgemeente Odoorn. Hier werd al op uitgebreide schaal verveend. Velen zagen echter meer toekomst in het werken in het gebied rond Nieuw Weerdinge. Onder de seizoenarbeiders uit Odoorn en het verderop gelegen Gasselternijeveen bevonden zich al vele Friezen en Groningers.

Vooral na 1880 nam de bevolking van Nieuw Weerdinge snel toe, terwijl er in de buurt van Emmer Compascuum en Emmer Erfscheidenveen nog maar een tiental veenketen stonden waar de eerste pioniers zich in hadden gevestigd. Omtrent de aantallen arbeiders zijn gegevens bewaard gebleven. In 1889 hadden 6 verveners 131 seizoenarbeiders of ook wel vreemden genoemd aan het werk:

Vijftien van deze personen kwamen uit Drenthe, namelijk 6 uit Ruinen, 3 uit Hoogeveen, 3 uit Roden en 3 uit Odoorn. Uit Friesland kwamen 65 personen waarvan 31 uit Haulerwijk. Ook De Wilp, een grensplaats tussen Groningen en Friesland, was met 15 personen goed vertegenwoordigd. Verder waren er uit Makkinga en Marum elk 6 afkomstig. Uit de provincie Groningen kwamen 40 personen hun boterham in Nieuw Weerdinge verdienen. Hiervan kwamen er 5 uit Onstwedde.

In 1890 kwamen 168 vreemden in het veengebied van Nieuw Weerdinge werken. Dezelfde plaatsen waren nu weer vertegenwoordigd, waarbij opviel, dat De Wilp nu 25 en Ruinen 18 personen "leverde". Bovendien kwamen er nu ook arbeiders uit Zevenhuizen (12), Zuidbroek (5) en uit het Duitse Ost Friesland kwamen 3 arbeiders hun geluk in Nieuw Weerdinge beproeven. Er kwamen ook steeds meer veenboeren naar deze richting. Het complete lijstje anno 1890 ziet er als volgt uit:

Bekende namen (en herkomst) van Nieuw Weerdingers die toen al in Nieuw Weerdinge aan het werk waren zijn b.v.:

Uit Zevenhuizen kwam Jan Bosklopper
Uit Ost Friesland kwam Geert Smook
Uit Bakkeveen kwam Roelof Duursma
Uit Haulerwijk kwamen verschillende Dijkstra's, Pieter en Albert Riksen, Harm Blom, Klaas Cornelis en Roelf Akker en Sietze en Bouke van der Velde
Uit De Wilp kwamen Jan Pompstra, Ybe en Jan Idema
Uit Odoorn kwamen J.Kuipers, Roelof Schuiling en Albert Beijering
en uit Makkinga kwamen Rinke en Wouter de Jong

Het aantal vreemden breidde zich uit tot 1892 waarna het aanzienlijk daalde. Er bleven echter voldoende krachten over om er voor te zorgen, dat de vervening zich gunstig kon voltrekken tot na de Eerste Wereldoorlog. De vervening ontwikkelde zich zo gunstig, dat vele seizoenarbeiders besloten om zich hier te vestigen. De familienamen van met name de Friezen tonen dit duidelijk aan. Denk hierbij bijvoorbeeld aan namen als Idema, Duursma, Dijkstra, Aardema, Veenstra, Hummel, Boonstra en Akker. Bekende familienamen uit Groningen, die nu nog in Nieuw Weerdinge voorkomen zijn Schrik, Faber, Draaijer, Camies, enz.

Velen vestigden zich in het Noordveen, aan het Derde Kruisdiep en in het Siepelveen. Zo rond de eeuwwisseling stonden aan de Pottendijk al vele veenhuisjes. Het Weerdingerkanaal (A) was toen al gegraven tot aan het Noordveen, zo'n 200 meter door de bocht richting Weerdinge. In het Roswinkelerveen, niet behorende bij Nieuw Weerdinge, woonden in 1889 al zo'n 700 mensen op het hoogveen. Vermoedelijk komen vele Nieuw Weerdingers oorspronkelijk uit dat gebied.

Opmerkelijk is, dat in 1889 vele inwoners van Nieuw Weerdinge in Duitsland werkten, waar de lonen vijf keer hoger waren als in Nederland. Men trok al in het graafseizoen de grens over waar men gemiddeld vier maanden werkte. Door deze trek naar Duitsland kwam men hier mankracht te kort. Dit heeft geduurd tot na de Eerste wereldoorlog. Toen daalden de lonen dusdanig, dat men er niet meer van kon bestaan. In de nadagen van de Eerste Wereldoorlog verbleven in de gemeente Emmen ca.1000 Belgische vluchtelingen. In Nieuw Weerdinge werd een aantal ondergebracht in hotel Muntinga, nu beter bekend als café-restaurant De Harmonie van de familie Oosterhof en in café Germs aan het Weerdingerkanaal nz.

Na de Eerste Wereldoorlog:

Voor 1914 was het leven in het veen niet zo ellendig. Het werk was zwaar en het leven hard, maar men had werk en men kon goed leven. Dat veranderde na 1920, toen het werk steeds schaarser werd. Het veengebied was aanvankelijk de plaats waar men goed geld kon verdienen. De lonen stegen afhankelijk van de gezinsgrootte met 200-250%. De prijsstijgingen hielden echter gelijke pas, zodat de regering verplicht werd om maximum prijzen vast te stellen. Dat gold ook voor de turf.

De distributie van de turf werd in 1917 overgelaten aan het turfkantoor de Rijks KOlenDIstriButIE (de KODIBIE). Het hoofdkantoor was gevestigd in Nieuw Weerdinge. Nog steeds herinnert een aantal woningen aan die tijd, de zogenaamde distributiewoningen. Die staan er nu nog steeds aan het Weerdingerkanaal zz tussen de N.H.kerk en het Gedempte Achterdiep.

Na 1920 begon er een periode van grote werkloosheid. Het loon daalde tot onder het peil van 1914. Vanaf 1923 kwamen de werklozen voor een deel in de werkverschaffing. Ook de middenstanders leden zwaar onder deze crisis. De arbeiders konden als seizoenarbeiders naar Frankrijk gaan. Ook Limburgse mijnen en de droogmakerijen van de Wieringermeer hadden mensen nodig.

In 1925 vertrokken veel gezinnen naar de Twentse textielindustrie. Ook gingen er veel grotere gezinnen naar de Philips fabrieken in Eindhoven, onder anderen de families Kooistra met 16 kinderen, de fam.Nijboer, H.Beens en Lindeman uit de Weerdingermond. De families Folkers, Dubbelboer en Brouwer uit Siepelveen en de families L.de Vries en Geert Dijk uit het Noordveen vestigden zich in het Drentse Dorp in Eindhoven.

Op 1 januari 1921 telde Nieuw Weerdinge 4510 inwoners; er waren 2271 mannen en 2239 vrouwen. Het was toen groter als het dorp Emmen, dat toen 2382 inwoners telde. Het hoogste aantal inwoners, dat het dorp ooit telde was 5104 op 1 januari 1925.

Ondanks de vestiging van de eerder genoemde fabrieken bleef de werkloosheid in het dorp hoog. De arbeiders die hier werkten kwamen niet uitsluitend uit Nieuw Weerdinge, maar boden ook werk aan velen uit de omliggende dorpen. De Nieuw Weerdingers kwamen weer in dezelfde situatie terecht als omstreeks 1925; er werd weer naar werk gezocht in andere delen van Nederland en zelfs ver daarbuiten. Velen emigreerden o.a. naar Canada, Australië en Zuid Afrika. Van de vertrekkers binnen Nederland vestigden de meesten zich in de omgeving van Dordrecht, Alblasserdam en Ridderkerk. Ook werkten vele Nieuw Weerdingers mee aan de totstandkoming en ontwikkeling van de Noordoost polder en de Flevopolder. Een aantal heeft zich hier blijvend gevestigd. Het veen was tegen de jaren 70 bijna verdwenen.

De laatste vervener in Nieuw Weerdinge was G.Bosklopper. In de landbouw waren, vooral door de mechanisatie van de landbouw, niet meer zoveel arbeidskrachten nodig. In 1975 was de bezetting van de industriële bedrijven in Nieuw Weerdinge:

Migratie van 1956 - 1975:

Klad in de industrie:

De vestiging van al deze bedrijven kon echter het verlies aan arbeidsplaatsen in de 80-er jaren niet goedmaken. Dit is ook duidelijk te zien aan de terugloop van het aantal inwoners: in 1975 nog 4045 personen, in 1985 nog maar 3802 personen. Vanaf 1990 tot 1997 stabiliseerde het aantal inwoners zich tussen de 3500 en 3600. Zo'n 2000 mensen minder als in 1925

Molens:

De Nieuw Weerdinger molen uit 1893 van de familie Salomons.

In 1878 werd er een molen gebouwd in Nieuw Weerdinge. Twee jaar later, in 1880, ging deze door een grote veenbrand verloren. Er volgde in 1880-1881 herbouw onder leiding van L.Brinks.

De nieuw gebouwde molen was de oorspronkelijke watermolen "De Hoop" aan het Hoendiep zuidzijde, tegenover het plaatsje Scheeftil onder Noordhorn.

Schipper Knoop vervoerde de molen naar Nieuw Weerdinge die daar werd opgebouwd door molenbouwer Bergmann uit Haren (Duitsland).

Deze molen werd in de jaren 1927-1928 onttakeld.

Molen 2:

Aan het Weerdinger kanaal nz stond voor 1893 ook reeds een molen. Ook deze molen werd door een veenbrand verwoest.

In 1893 werd hier een nieuwe windmolen gebouwd. Deze bestond uit vier zolders. Op de derde zolder bevonden zich twee koppels stenen. De muren van de romp waren een halve meter dik.

In de twintiger jaren deed de motor haar intrede, alleen bij gunstige wind deden de wieken het werk. In 1928 draaiden de wieken (roeden) nog lustig rond. Twee jaar later werden ze verwijderd hoewel het niet nodig bleek ze te verwijderen. Men veronderstelde dat de wieken door de tand des tijds waren aangetast maar toen ze eenmaal op de grond lagen bleek dat ze volkomen gaaf waren. De elektromotor moest het werk allen voortzetten.

In 1959 volgde het weghalen van de kap.

Voordien vormde de molen een oriëntatiepunt voor de luchtvaart.

Als stichter van de nieuwe molen wordt de heer H.Lukkien genoemd. Zijn opvolger was de heer R.Brinks. In 1902 kwam de molen in het bezit van de zeeman Lucas Salomons die tot dat moment steeds had gevaren. De molen werd later door zijn zonen Salomon en David overgenomen. Zij bleven molenaar tot 1939.

De familie Salomons droeg in 1939 het bedrijf over aan de heer L.Geerdink als huurder. Deze maakte in 1940 al weer plaats voor de heer H.Weggemans, die reeds vanaf 1927 in dienst was van de familie Salomons. In 1959 kwam er een einde aan het bedrijf. De heer Weggemans vertrok naar Ter Apel om daar een gelijksoortige zaak te drijven.

Slot:

Boeken:

• "125 jaar Nieuw Weerdinge, geschiedenis van een dorp in Vredes- en Oorlogstijd". Vredestijd is geschreven door B.Barenkamp en H.Zinnemers. Oorlogstijd is geschreven door Jac.H.Sassen. Uitgave Stichting Festiviteiten Nieuw Weerdinge, mei 1997.
• "Heilige documenten", een initiatief van de Historische Vereniging Zuidoost Drenthe en de Werkgroep Historisch Nieuw Weerdinge, in samenwerking met uitgeverij Drenthe in Beilen. ISBN 978-90-75115-42-0. Te koop bij: Readshop Boelens in Emmermeer.

  In de jaren 1924/25 plakte de jonge onderwijzer Jaap Slik van School III in Nieuw Weerdinge tientallen briefjes, in moeizaam Nederlands en veelal met potlood geschreven, in een schriftje. Op het etiket schreef hij: "Heilige Documenten". De briefjes werden door ouders geschreven aan de meester en geven een beeld van het leven van een aantal gezinnen die woonden en werkten in het veen. Een moeizaam en vaak arm bestaan, waarin hun zoon of dochter wel eens niet naar school kon omdat moeder moest "schepen" en de grotere kinderen dan op de kleintjes moesten passen. In de winter was de tocht van school door het veen naar huis wel eens zo lang voor die kleine voetjes dat ze dan in het donker nog door het veen moesten voor ze thuis waren. Dus of meester het goed vond dat het kind wat eerder uit school mocht. De meer dan 100 briefjes geven een boeiend en onthullend beeld van een leven dat we nu niet meer kennen. Rondom de Heilige Documentjes zijn enkele hoofdstukken opgenomen waarin een samenvatting van de geschiedenis van Nieuw Weerdinge is opgenomen, een hoofdstukje over de persoon van meester Slik en een hoofdstuk met oude liedjes en spelen waarbij de kinderen van de beide basisscholen van Nieuw Weerdinge tekeningen hebben gemaakt.

Aanvullingen? Geef ze door:

Bronvermelding:

• B.Barenkamp, in samenwerking met de Werkgroep Historisch Nieuw Weerdinge
• Hilbrand Hilberts (beschikbaar stellen van fotomateriaal)
• Popke Smidt voor een correctie en aanvulling betreffende Wicher Smidt.
• H.Beens voor een correctie betreffende de familienaam.
• S.van Veen, Gorinchem voor correctie betreffende familienaam.

Wie helpt?