Bestellen boek Angelslo
Bestellen boek Octopus
Scouting Hunengroep na 1945

Zaterdag 25 september 2010
presentatie over de website
Historisch Emmen.
Plaats: bibliotheek Emmen.
Aanvang: 14.30.

Historisch Emmen toevoegen aan uw favorieten

Tin Pan Alley:

• Voorafgaand:
• Na de rellen:
• De naam Tin Pan Alley:
• Roel Blaauw:
• De laatste jaren:

• Boek: "Wij willen een koffiebar" door Gerrit Griemink
•  
• Bronvermelding:
• Wie helpt?

Magda Visser en Johnny Hoogeveen
staan te wachten tot de deur van TPA open gaat.
Foto: Magda Jagt Visser

Voorafgaand:

De jeugd in Emmen ‘baalde als een stekker’ dat ze geen eigen ruimte had. In de buitendorpen hadden jongeren dat wel. In Emmen was wel een ruimte in de kelder van de Angelino Stichting, de Catacomben, genaamd, maar die was voor jongerensociëteit Coyote veel te klein. In Noordbarge stond een boerderij ‘Raspoetin’ genaamd. Deze fungeerde als een soort jongeren ontmoetingsplaats, maar was totaal ongeschikt om concerten te organiseren. Een groep jongeren uit Emmen ontmoette elkaar vaak in de lunchroom van bakker Mulder aan de Spoorstraat waar Roel Goeree werkte. Dit was een soort studentencafé geworden (tegenwoordig Mexicaans eethuis La Coquilla).

Toen de jeugdboerderij Raspoetin in Noordbarge door de gemeente gesloten werd "omdat het daar niet goed ging" was voor een aantal jongeren de maat vol. De gemeente bood bovendien nog steeds geen uitzicht voor een eigen ruimte voor de jeugd. Besloten werd om op een donderdagavond de aandacht van het winkelend publiek te trekken. Ontevreden jongeren trokken het centrum in.

De Emmer Courant van 7 september 1968 kopte:

"De wekelijks koopavond in Emmen dreigt in gevaar te komen. Grote horden doelloos rondslenterende en herrieschoppende jongelui hinderen al enkele weken het winkelende publiek".

De politie trad op met de knuppel en vervolgde de politie:

"Als de ouders niet in staat zijn de jongelui tot de orde te roepen moeten wij wel krachtdadig optreden".

Na twee donderdagavonden met relletjes distantieerden de jongeren van sociëteit Coyote zich van de rellen. De relletjes trokken namelijk een groep raddraaiers aan waar zij niets mee te maken wilden hebben. Hun bedoeling was juist om in gesprek te komen met de gemeente Emmen om te praten over een eigen ruimte, liefst in het centrum van Emmen.

Na de rellen:

De oude eierhal werd ons aangeboden en daar waren we natuurlijk heel blij mee. We kregen een plek toegewezen aan de Kerkhoflaan. Ik heb zelf zes weken meegeholpen om de hal daar weer op te bouwen. Met elkaar hebben we er heel veel zelf aan gedaan. We waren blij en trots. Eindelijk hadden we onze eigen ruimte, al had het veel moeite gekost.

De heer Van der Weerd, een ambtenaar van de gemeente, heeft ons geholpen om alles op poten te krijgen. Er moest veel gerealiseerd worden, zoals een keuken, een bar en tal van andere dingen die bij een jongerencentrum hoorden. In hotel Grimme, tegenover het NS station, hebben we veel gepraat. We konden zelfs onze eigen begeleider uitzoeken! Ik kan me dat nog goed herinneren. Op een dag kwam er iemand die vroeger in het leger had gezeten. We vertelden hem wat de bedoeling van zijn werk was, het begeleiden van de jongeren in onze eigen Koffiebar. Hij zei: ik ben niet bang voor die jongelui, ik krijg ze d ‘er wel onder. We keken elkaar aan en dachten allemaal hetzelfde: Jij wordt dus zeker niet onze begeleider. En dat werd ie dus ook niet! Ha, ha!"

De naam Tin Pan Alley:

Deze foto van wijlen Henny Kroon is vanwege © van de website gehaald.

Noot: Behalve Tim v.d.Meulen circuleren ook de namen Johan Krol en Jan Oosting die de naam op de gevel geschilderd zouden hebben. Wie weet meer?
Noot: Aan de naamgeving van de koffiebar ging een wedstrijd vooraf. Er zijn verschillende lezingen over

• De naam zou oorspronkelijk bedacht zijn door de voorzitter van de keuzecommissie, Sietse Wolters. Dat kon echter in het kader van de wedstrijd niet verkocht worden waardoor daar een mouw aan is gepast.
  
• Reactie Bertholdus Sibum:
  Om de naamgeving op een neutrale wijze te laten plaatsvinden was er een wedstrijdreglement: op de eerste gesloten envelop diende men de ingediende naam te schrijven voor de koffiebar met in de envelop de naam van de persoon die het had bedacht. Deze envelop vervolgens in een blanco gesloten envelop in te dienen. De keuzecommissie was uitgesloten van deelneming. Er werd eerst geselecteerd op de naam voor de koffiebar, vervolgens de naam van de koffiebar vastgesteld en daarna werd bekeken wie het had bedacht. Hoe kan dan dat de voorzitter Sietse Wolters de "oorspronkelijke naam" heeft bedacht? Voor de bronvermelding: De naam heb ik uit "The Pocket Dictionary of American Slang. Thomas Y.Crowell Company, 1st printing january 1968." De prijs was een platenbon, waarvoor ik bij Spaan in de Kolhoopstraat de dubbel LP van de Pentangle - Sweet Child - heb gekocht. Ik had toen de hoop dat de koffiebar zou uitgroeien tot een centrum voor alle muziek en bijkomende zaken, net zoals het in New York was uitgegroeid op de 7th Avenue tussen 48th en 52th Sts. Jammer echter dat welzijnswerkers met al hun goede ideologieën de particuliere initiatieven naar de kelder hebben geholpen.

Wereldrecord Roel Blaauw:

"Het waren twee weken om nooit te vergeten! Hotel Homan en dhr.Engbers zorgden voor mijn eten. Ik had een speciaal dieet. Juwelier Klaas Oosterhof uit Emmen was eveneens sponsor en zorgde voor een hele grote klok. Mijn huisarts, de heer Schreuder, kwam iedere dag langs om mijn gezondheid te controleren. We hadden hele goede afspraken gemaakt. Als hij zou zeggen dat het beter was om mijn recordpoging te stoppen, zou ik er mee ophouden."

"Er werd in de Koffiebar een badkuip voor ons neergezet. Warmwater leidingen werden aangelegd, kortom, we werden van alle kanten geholpen". Die koud waterleiding knapte op een zeker moment waardoor Roel heet water over zich heen kreeg. Vanuit het bad kondigde hij ‘s morgens de platen aan. ‘s Nachts zette hij meestal LP’s op en dan het liefst platen die lang duurden. "Als de muziek draaide, kon ik 20 minuten lang even dommelen. Voordat de plaat afgelopen was, werd ik door mijn vrienden wakker geschud zodat ik op tijd een nieuwe op kon zetten. Gedurende de nacht draaide ik vaak opera LP’s, vooral Verdi, want die duurden lekker lang."

"Ook was er een gesloten TV circuit met een TV achter in de zaal voor diegenen die het bij drukte niet allemaal konden volgen."

" 's Morgens om half acht werd het al weer druk. Er kwamen dan veel scholieren die voor schooltijd samen met mij ochtendgymnastiek deden! Het was echt een unieke tijd. Op een nacht was de Koffiebar vol militairen die op oefening waren ergens bij Odoorn. Op een gegeven moment, tijdens het eten, kwam er een sergeant binnen die riep: Ik zie geen militair meer in het bos, hier zitten de heren dus! De soldaten mochten echter blijven en aten met smaak verder van hun stampot."

"Ook zaterdagnacht was er een groot feest geweest in de koffiebar. Een groot gedeelte van het Emmer mannenkoor bracht na hun optreden in De Muzeval nog een bezoek aan de koffiebar."

"De eerste zaterdag kreeg ik een inzinking die ik, dankzij mijn vrienden, overwon. Om geen tweede inzinking te krijgen ging ik fietsen. Bij de Koffiebar stond een fiets voor me klaar waarop ik tijdens een langspeelplaat snel een ritje maakte over de Kerkhoflaan. Langs de kant van de weg stonden mijn teamgenoten die riepen: Nog vijf minuten Roel, dan moet je de volgende plaat aankondigen! Zo ging dat toen. Door dat fietsen bleef ik fit."

Na 153 uur barkepen moest Jochem helaas afhaken. Vanwege privé omstandigheden moest hij stoppen. Het oude record bleef met 144 uur op naam staan van een barkeeper uit Ter Apel. Roel besloot om door te gaan. Op zondagnacht 19 april 1970, precies veertien dagen nadat hij met zijn recordpoging begonnen was, stopte Roel ermee. Hij had er 336 uur opzitten. De laatste plaat die hij draaide was er een van Deep Purple samen met orkest in de Royal Albert Hall. Het record had hij gehaald, hij was wereldkampioen platendraaien.

De champagneflessen werden geopend en even later vertrok Roel naar hotel 't Heerenhof. "Ik ben moe, ik ga pitten". Het waren veertien vermoeiende dagen geweest die hij nooit meer zal vergeten. Bijkomend voordeel was tevens dat hij 6 kilo was afgevallen. Volgens dokter Schreuder was hij kerngezond en zou hij zeker geen nadelige gevolgen ondervinden van zijn 14 dagen durende recordjacht.

En hoe vonden zijn ouders het allemaal? "Moeder volgde alles met grote belangstelling en dacht aan al die kleine dingen die ik vergat, pa vond het als politieman allemaal maar niks. Hij wees vaak naar zijn voorhoofd."

Na de recordpoging van Roel Blaauw was de koffiebar twee dagen gesloten om het e.e.a. te herstellen. Door alle drukte was niet alles helemaal heel gebleven. Veel champagne glazen o.a. hadden kennis gemaakt met de betegelde vloer. Daarna was het allemaal weer als vanouds: er vonden weer sessies plaats, groepen als Supersister traden op en zelfs de "prijzige" toneelgroep van Wim Zomer kon worden aangetrokken omdat de inkomsten door alle publiciteit behoorlijk waren gestegen.

Met zo' n 1000 bezoekers per weekend was het weer vertrouwd gezellig in "de tuigtent" van het snel groeiende Emmen. Wijzigingen in de inrichting moest de gezelligheid nog verder verhogen. Men dacht aan een leestafel, een schaakhoek, een kaarthoek en zelf aan een intiem hoekje voor paartjes. Of die er gekomen zijn.......?

De laatste jaren:

In mei 1973 was er een incident. Op het dak van Tin Pan Alley wapperde op koninginnedag van dat jaar een rode vlag. Dit feit haalde alle plaatselijke kranten. Lang niet alle bezoekers van Tin Pan Alley waren het met die actie eens. Een aantal jongeren haalde de vlag van het dak en zong luid het Wilhelmus. Een aantal weken later eisten enkele leden van de programma raad het ontslag van cultureel werker Ruud Steenbergen. Ze vonden namelijk dat hij van Tin Pan Alley teveel een politiek centrum maakte. Ruud Steenbergen vond echter dat Tin Pan Alley zich niet neutraal kon opstellen, aldus de krant van 18 mei 1973.

In augustus 1973 volgden onheilspellende berichten over Tin Pan Alley. De bar werd tijdelijk gesloten wegens overmatig alcohol en drugsgebruik. Een week later stelde de programma raad voor om het gebruik van bier en softdrugs alleen in het weekend toe te staan. Er moest echter nog meer gebeuren. Er kwam, volgens een artikel in de krant van 4 september 1973, zelfs een soort knokploeg die handelaren in harddrugs buiten de deur moest houden.

Na de heropening werd het interieur opnieuw ingericht, er kwam een filmzaal en een activiteitenruimte bij. Ook kwamen er nieuwe openingstijden. De donderdag avond werd filmavond, op vrijdag kwamen er cabaretgroepen e.d. Er werd een werkgroep in het leven geroepen die ging bekijken of er behoefte was aan een soort ‘sociaal eethuis’ in Tin Pan Alley.

Ondertussen werd nog steeds gedacht aan een nieuw onderkomen voor de jongerensociëteit. De gemeente stelde echter voorwaarden aan de verhuur van een nieuw gebouw. Excessen, zoals die zich eerder voorgedaan hadden, mochten niet meer voorkomen. In 1974 was had de gemeente een locatie op het oog waar een nieuw gebouw zou moeten komen, namelijk op de hoek van de Klokkenslag en de Baander. Er werd veel gesproken over een nieuw gebouw. Gesproken, gedaan niet. In september 1975 waren veel vaste Tin Pan Alley bezoekers zat van al dat gepraat. Het hoefde voor hen niet meer. Ze zagen liever dat de gemeente het oude gebouw aan de Kerkhoflaan opknapte. Bovendien waren ze bang dat een nieuw stenen gebouw, zoals de gemeente die voor ogen had, niet zo’n gezellige sfeer zou krijgen als de oude Koffiebar. Het kwam zelfs tot een demonstratietocht! Met spandoeken trokken jongeren door het centrum van Emmen naar het gemeentehuis om hun eisen kracht bij te zetten. Er werden honderden handtekeningen overhandigd. Dat Tin Pan Alley nog steeds in een behoefte voorzag bewezen de cijfers. Wekelijks kwamen er zo’n 1200 bezoekers!

Edoch, overleg en demonstraties, het mocht niet baten. In de nacht van 5 op 6 januari 1979 brandde het houten gebouw af. Metershoge vlammen sloegen uit de oude eierloods. Trouwe bezoekers belden beheerder Gerard Rolink uit zijn bed. In eerste instantie wist de brandweer het vuur nog te blussen, maar een paar uur later laaide de brand in alle hevigheid op. Door de strenge vorst had kon er nauwelijks geblust worden. TPA aan de Kerkhoflaan was definitief verleden tijd. Een nieuwe tijd zou aanbreken, de tijd van Amalgama en Blanco.

Noot: Op foto's prijkt zowel de naam Ally als Alley. De fout op de gevel aan de Kerkhoflaan zijde werd te laat opgemerkt en is nooit aangepast.

"Wij willen een koffiebar"

Te koop bij de boekhandel in Emmen: ISBN 90-810653-1-9.

Te bestellen bij de auteur gerrit.griemink@home.nl

Bronvermelding:

• Gerrie van der Veen (die een deel van deze tekst oorspronkelijk heeft gepubliceerd).
• Roel Blaauw voor aanvullende informatie, foto's en krantenartikelen uit heel Nederland.
• Aanvullingen door Bas Sibum.
• Aanvullingen door Jan Grimme.
• Aanvulling door Sietse Wolters.

Foto's:

• Foto brand en gevel: Jan Grimme.
• Sfeerfoto van jongeren in Tin Pan Alley: Gerard van Erkelens.
• Magda Jagt Visser.

Wie helpt?