Zwartemeer SC Drente

Betaald voetbal in Klazienaveen Zwartemeer - Alkmaar SC Drente Het einde	Bronvermelding Wie helpt?

Betaald voetbal in Klazienaveen:
Zwartemeer 1959.	De belangstelling voor het voetbal in Zuidoost Drenthe was groot in de naoorlogse jaren. Bij thuiswedstrijden van Emmen en Zwartemeer tegen het Heerenveen van Abe Lenstra, de superster in die jaren, stonden bijvoorbeeld negenduizend toeschouwers aan de kant op accommodaties zonder behoorlijke tribunes. In 1954 speelde de profclub Rotterdam twee thuiswedstrijden in het kader van de NBVB-competitie op sportpark Veenoord. Op het eerste duel kwamen maar liefst veertienduizend bezoekers af. Op de tweede, onder slechtere weersomstandigheden, nog altijd zo’n achtduizend. Op zich dus een regio waar betaald voetbal zou kunnen gedijen. Na de fusie in 1954 tussen de officiële KNVB en de wilde bond NBVB bestond de eerste profcompetitie uit 56 clubs. Zwartemeer hoorde daar nog niet bij. Voor het tweede seizoen konden belangstellende clubs zich aanmelden indien ze aan bepaalde toelatingseisen konden voldoen. Het minimum salaris was zeshonderd gulden per seizoen en een club moest minstens twaalf en maximaal twintig spelers onder contract nemen. Ook moest de club over vijftigduizend gulden in liquide middelen beschikken. De leden van de v.v. Emmen zagen in meerderheid een overstap niet zitten. De stemming in Klazienaveen was duidelijk positiever. De leden van Zwartemeer werden warm gemaakt voor het betaald voetbal door een drietal heren: trainer Toon Duijnhouwer, Jo de Jong en Rieks Hoge. De Jong was penningmeester en in het dagelijks leven procuratiehouder bij het metaalbedrijf Rademaker. Hij had evenals Duijnhouwer een Rotterdams verleden. Hoge was directeur van de plaatselijke Boerenleenbank. Tijdens een ledenvergadering in april 1955 gaf Zwartemeer-voorzitter Bronk voor een gehoor van 120 aanwezigen een uiteenzetting van de doelstellingen van de club. "We willen meer belangstelling bij de spelers kweken voor intensievere training met als gevolg opvoering van het spelpeil." Dat zou dus moeten worden bereikt door het betalen van de spelers. De leden konden zich in de woorden van de preses vinden. Een probleempje was nog die vereiste waarborgsom van vijftigduizend gulden. Zwartemeer bleek voor 27.000 gulden nog geen dekking te hebben. Ter vergadering lieten de leden schriftelijk weten voor welke bedragen ze hoofdelijk borg wilden staan. Na optelling bleek dat voor meer dan de helft was ingeschreven. Het betaald voetbal kon er wat de Klazienaveners betrof komen.

Zwartemeer - Alkmaar:
	In Klazienaveen werd zestien seizoenen lang betaald voetbal gespeeld. Meestal in de toen nog bestaande tweede divisie met als mooiste seizoen 1963/64. Na in het vorige seizoen als zestiende te zijn geëindigd, streden de Klazienaveners eindelijk mee om kampioenschap en promotie. Het publiek reageerde op de betere prestaties en kwam in steeds grotere getale. Vier- à vijfduizend bij een competitieduel was normaal met als uitschieter de twaalfduizend toeschouwers bij de historische wedstrijd tegen Alkmaar. Op de tiende dag in juni 1964 stond Zuidoost-Drenthe op z’n kop voor de wedstrijd Zwartemeer-Alkmaar in het kader van de promotiecompetitie. Twaalfduizend mensen zagen kans een kaartje voor het duel te bemachtigen, of ze het allemaal goed konden zien was een ander verhaal gezien de matige accommodatie. Zwartemeer won bovendien met 3-1, een perfecte dag dus waarop de levensvatbaarheid van het betaalde voetbal werd onderstreept. Het jammerlijke was dat de zege de Klazienaveners uiteindelijk niet de gewenste promotie opleverde. Vier dagen later vond de grote ontnuchtering plaats toen in het Nijmeegse Goffert stadion het beslissende duel tegen Roda JC verloren ging.

SC Drente:
	In 1966 slaagde Zwartemeer er wel in naar de eerste divisie te promoveren. Vervolgens werd naar professionalisering gestreefd omdat men van mening was dat amateurbestuurders in het betaalde voetbal niet meer pasten. Snel na de promotie werd de omvorming tot een stichting dan ook een feit. Op 26 mei 1966 werd de betaalde tak SC Drenthe genoemd met Rieks Spiegelaar als manager en Arie Otten als eerste trainer. In de acte van oprichting heette de nieuwe stichting voluit: "Stichting Sport Club Drenthe." De ‘h’ verdween evenwel snel. In de correspondentie van de stichting werd consequent ‘SC Drente’ aangehouden, ook de KNVB heeft nooit anders dan de naam ‘SC Drente’ gebruikt.

Het einde:
Sportclub Drente 1970.	Onder de nieuwe naam ging het sportief gezien snel bergafwaarts. Na een seizoen degradeerde SC Drente naar de tweede divisie en het publiek keerde zich massaal van de club af. Het einde kwam toch nog onverwachts want midden in het seizoen 1970/71 zette de KNVB opeens een sanering in gang. Er waren te veel clubs en de onderste dertien die het minste publiek trokken moesten afvloeien. Het bestuur van SC Drente stemde voor het saneringsplan maar werd tot grote schrik zelf weggesaneerd. Op maandag 31 mei 1971 (tweede pinksterdag) werd iedereen opgeroepen om de laatste thuiswedstrijd van het seizoen naar het sportpark aan de Planeet te komen om de levensvatbaarheid te onderstrepen. Er kwamen op die dag 3300 getrouwen om SC Drente met 2-0 van Hermes DVS te zien verliezen. De ploeg maakte een uitgebluste indruk en het publiek ging ver voor het laatste fluitsignaal naar huis. SC Drente kwam nog een maal in actie want zondag 6 juni 1971 stond de laatste competitiewedstrijd uit tegen het eveneens tot verdwijnen gedoemde RBC op het programma. De wedstrijd werd geheel in stijl van het laatste seizoen waarin het onderdaan de ranglijst stond met 3-1 verloren. Henk de Groote scoorde het laatste doelpunt van SC Drente en doelman Hennie Boxem stopte een strafschop.

Bronvermelding:
D.v.d.Kaap, auteur van het boek: "'Drenthe's Voetbaltrots''. Uitgave Publique uitgevers. ISBN 90 77461 01 9. Foto's: D.v.d.Kaap.