|
|
Aan het eind van de jaren '50 begin jaren '60 verrezen in de omgeving van de Oude Roswinkelerweg de eerste
woningen die, gescheiden door de brede Weerdingerstraat en de Emmerdennen, min of meer een eigen buurt
gingen vormen.
Om de leefbaarheid te bevorderen werd op 14 juni 1962 een oprichtingsvergadering belegd.
De oprichting van de buurtvereniging 't Appeltje werd hiermee een feit met als voorlopig bestuur:
- M.Velema, voorzitter
- R.W.Trip, secretaris
- J.de Blauw, penningmeester
- H.Dijks, lid
- Chr.H.Reinders, lid
- R.Slegers Jacobs, alg.adjunct
Op 19 juli 1962 werd de buurtvereniging door de Stichting Emmer Centraal Woningbeheer
(ECW) als samenwerkingsorgaan erkend.
Op 29 maart 1963 werden tijdens een ledenvergadering de statuten en het huishoudelijk
reglement vastgesteld waarvoor koninklijke goedkeuring werd aangevraagd. Deze werd bij
koninklijk besluit van 23 februari 1965 verkregen.
De doelstelling van de vereniging was als volgt vastgesteld:
- de leden - huurders de gelegenheid te geven advies in te winnen, voorstellen
te doen en/of verlangens kenbaar te maken bij het bestuur van de vereniging met betrekking
tot het woongerief in het algemeen, alsmede de voorzieningen, welke in of bij de woningen
van het betrokken woningcomplex zijn of kunnen worden getroffen;
- het, voor zover nodig, doen van aanbevelingen voor de benoeming van één of meer
leden - huurders in het bestuur van de stichting Emmer Centraal Woningbeheer en het
onderhouden van contacten met dit bestuur;
- het verzorgen van speeltuinen en speelterreinen voor de jeugd;
- het verzorgen van ontspanningsmogelijkheden
- het behartigen van gemeenschappelijke belangen der leden.
Het aantal leden van de buurtvereniging groeide snel, van 50 tijdens de oprichting naar
200 in juni 1964. Bijzondere leden waren de honderd jaar oude mevrouw G.Muskee-Fokkema en
het echtpaar De Lange-Hof die op hoge leeftijd lid werden. Na het overlijden van haar man
bleef mevrouw lid, ook toen zij al enige jaren in de Holdert verbleef.
Om de buurt op de hoogte te houden werd een buurtblad uitgegeven met de
naam "Klokhuis". Het stencilwerk werd in eigen beheer uitgevoerd.
De omslag werd geleverd door Studio Pit. Aan het ontwerp van de omslag was
een prijsvraag verbonden die werd gewonnen door de heer H.Scheltema uit Hengelo.
De wens een eigen clubgebouw te krijgen bleek niet realiseerbaar.
Vergaderingen werden derhalve gehouden bij de bestuursleden thuis, dan wel
in de kantine van de Bendien, de school aan de Hagedoorn of in het
katholieke jeugdgebouw Pawithie.
Op 14 juni 1987 bestond de buurtvereniging 25 jaar.
|
|
|
Om inhoud te geven aan "het verzorgen van speeltuinen en speelterreinen voor de
jeugd" werd in de loop van 1962 een speeltuincommissie opgericht. Als
één der doelen werd gesteld: "het inrichten van een kinderspeelplaats".
De eerste speeltuincommissie (H.Dijks, A.de Jonge, H.J.Cokart en later R.Houkes)
zag zich voor het probleem gesteld dat in het uitbreidingsplannen geen
speeltuinen waren voorzien.
Toch kwamen er vrijwel direct twee speelterreinen voor de allerkleinsten,
waarvoor de heer Slegers de tekeningen maakte. De speelwerktuigen werden
vervaardigd door de rk technische school van materialen die door de NAM en
de AKU beschikbaar waren gesteld.
Voor de grotere kinderen duurde het door onvoorziene omstandigheden
allemaal iets langer. De reeds vervaardigde toestellen werden eerst voor
nood geplaatst op de hoek Oude Roswinkelerweg Duindoorn. Uiteindelijk kregen
ze de beschikking over een terrein aan de Oude Roswinkelerweg,
naast het fraterhuis. De reeds geplaatste speeltoestellen op het noodveldje
werden gedemonteerd eb naar het nieuwe terrein vervoerd. De betonnen
fundamenten van de oude speeltoestellen werden echter niet verwijderd maar
in de grond met aarde overdekt. Dit is nog steeds te zien aan de lichte
verhoging in het terrein aldaar.
In de zomer van 1968 werd de speeltuin geopend onder muzikale begeleiding
van het muziekkorps Euterpe. De vereniging was inmiddels lid geworden van de
speeltuinfederatie. Namens 't Appeltje nam G.Brands zitting in deze
federatie, die overigens in 1971 werd geliquideerd.
In 1969 kreeg de vereniging een klimhuisje aangeboden van de Stichting
Opbouw Drenthe. Dit klimhuisje zorgde niet alleen voor plezier voor de
jongste kinderen maar bleek voor de oudere jeugd een bron voor vervelende
toestanden. Er werden veelvuldig bierflesjes aangetroffen, vernielingen
kwamen vaak voor en zelfs werd er melding gemaakt dat kleintjes met messen
waren bedreigd. In 1973 werd het huisje van de hand gedaan.
De grote speeltuin werd in 1984 verplaatst naar de Hagedoorn vanwege de
bouw van de gereformeerde basisschool De Rank.
|
|
Kaart hoek Wolfsbergenweg Sparrenlaan waarop aangeven de nooit gerealiseerde boorlocatie.
|
De buurtvereniging diende zowel de belangen van de huurders, de eigenaren als
de bejaarden te behartigen.
Voor de huurders trok het bestuur aan de bel voor bijvoorbeeld lekkende daken, aanleg
van parkeerstroken en ondeugdelijke geisers. Om de veiligheid in de buurt te vergroten
werd gevraagd om een zekere blokkade voor auto's. Het verzoek werd ingewilligd en
betonblokken werden geplaatst. Toen men erachter kwam dat een ziekenauto ook niet meer bij
de huizen kon komen, diende men een verzoek in tot opheffing van de blokkade om in plaats
daarvan een parkeerverbod in te stellen. Het verzoek werd afgewezen: "eenmaal geplaatst
bleef geplaatst".
Een belangrijke rol heeft de buurtvereniging gespeeld in de jaren 1971 en 1972 toen zij,
evenals een aantal actiecomités, in verzet kwam tegen de plannen van het college van
B&W om een boorlocatie in de Emmerdennen toe te staan. Deze boorlocatie was gepland
nabij de hoek Sparrenlaan Wolfsbergenweg maar is er nooit gekomen.
Vanwege het gevaar voor kleine kinderen werd aan Staatsbosbeheer gevraagd om sloten in
het bos nabij de Duindoorn te dichten. Het verzoek werd afgewezen omdat deze dienden
"voor berging van het overtollige water". Het dichten zou desastreuze gevolgen
hebben voor het bos.
Andere items die in de buurt leefden waren o.a. de stankoverlast van de OBI fabriek aan
de Weerdingerstraat en een plan om een crematorium in de buurt te bouwen. De OBI sloot
later de poorten, het crematorium is er nooit gekomen.
|
Home - start
